ามแข็งแกร่งของเขาจนถึงขีดสุด เขาเหวี่ยงขวานในมือของเขาครั้งแล้วครั้งเล่าจนกลาย เป็นเงาขวานไปด้านหน้าของเขา
“ช่างแข็งแกร่งยิ่งนัก ! ”
“ทุก ๆ การโจมตีไม่มีอันไหนที่อ่อนแอไปกว่าเราเลย แต่เขาก็สามารถโจมตีได้ภายในอึดใจเดียว เขาไม่เหนื่อยเลยหรือ ? ”
“อย่าบอกข้านะว่าความแข็งแกร่งของเขาไม่มีสิ้นสุด ? ”
…
บรรดาราชาเทพช่วงปลายที่อยู่รอบ ๆ ต่างก็ประหลาดใจเมื่อได้เห็นสิ่งนี้
ในเวลาเพียงวินาทีเดียว เจี้ยนเฉินได้เหวี่ยงขวานไปหลายสิบครั้ง การฟันแต่ละครั้งทิ้งเงาขนาดใหญ่ไว้ในอากาศ เขาฟันมือปราณของราชาน้ำแข็งอหังการเป็นชิ้น ๆ
มือปราณของราชาน้ำแข็งอหังการไม่อาจคงอยู่ได้อีกต่อไป ราวกับว่าเขาถูกยั่วโมโหอย่างรุนแรง ทันใดนั้นแรงกดดันของเขาบนอากาศก็เพิ่มขึ้นพร้อมกับแค่นเสียงออกมา เขามองเจี้ยนเฉิน อย่างเย็นชา
เขาสวมเสื้อผ้าสีขาวและมีผมสีขาวราวกับหิมะยาวถึงเอวของเขา รูปร่างหน้าตาของเขายังคงอ่อนเยาว์ราวกับอายุ 20 ปี เขามีรูปร่างที่สง่างาม
“เจ้าควรจะรู้สึกภูมิใจที่ได้ตายด้วยมือของข้า เพราะเจ้าสามารถทำให้ข้าปรากฏตัวออกมาได้
