กันอย่างลับ ๆ พวกเขาทั้งหมดกังวลใจอย่างมาก ไม่มีใครกล้าอยู่ที่นั่นอีกต่อไปแล้ว ทั้งหมดออกไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
ในพริบตาคนนอกทั้งหมดหายไปจากประตูเมืองเหลือเพียงเจี้ยนเฉินที่ยืนอยู่ที่นั่นอย่างไม่เกรงกลัวและอยู่คนเดียว เมื่อเผชิญหน้ากับการล้อมกรอบของราชาเทพกว่าร้อยคน เขายังคงนิ่ งสงบเหมือนเดิม
“กำลังเสริมของเราอยู่ที่นี่ เจ้าตายแน่ นับประสาอะไรกันกับราชาเทพช่วงกลางอย่างเจ้า แม้แต่ราชาเทพช่วงสูงสุดก็ยังต้องแย่ในวันนี้….”
“เมื่อเจ้าตายจะตัดหัวเจ้าและแหวนไว้ที่กำแพงเมือง เจ้าสามารถกลายเป็นสุดยอดคนโง่ จนกว่าเจ้าจะตายเพราะซากสัตว์อสูรกลืนชีวิต แม้แต่ตอนนี้มันจะสายไปแล้วที่เจ้าจะทำอะไรได้…”
ราชาเทพทั้งสองที่เฝ้าประตูเมืองต่างกัดฟันอยู่ข้างหลังเจี้ยนเฉิน พวกเขามองไปที่เจี้ยนเฉินอย่างอาฆาตและโกรธเกรี้ยว ไม่เพียงแต่พวกเขาจะไม่ได้อะไรจากสถานการณ์นี้เลย เจี้ยนเฉิน ยังทำลายวัตถุเซียนขั้นสูงของพวกเขาได้ ความสูญเสียนี้เพียงพอที่ทำให้พวกเขาทุกข์ใจอย่างยาวนาน
“ข้าควรจะตายเพราะคนเหล่านี้ใช่หรือไม่ ? นั่นเป็
