งตาย” เจี้ยนเฉินพูดอย่างไม่แยแส เขามองไปที่เหมียวเว่ยโดยรู้สึกโกรธขึ้นมาและมีจิตสังหารวาบผ่านดวงตาของเขา
ทันใดนั้นพลังแห่งการมีอยู่ที่ทรงพลังก็โถมลงมา ราชาเทพทั้งสามบนกำแพงเมืองต่างลงมาแล้ว สายตาของพวกเขาทั้งหมดเย็นชาขณะที่พวกเขาล้อมรอบเจี้ยนเฉินเป็นรูปสามเหลี่ยม หนึ่งนั้น พูดอย่างจริงจังว่า “ข้าจะให้โอกาสสุดท้ายกับเจ้า ทิ้งแหวนมิติไว้และเจ้าก็ออกไปได้ คนนอกสามารถสังหารสัตว์อสูรกลืนชีวิตได้ง่ายกว่าเรามาก ด้วยการบ่มเพาะของเจ้าที่เป็นรา าชาเทพช่วงกลาง การฆ่าสัตว์อสูรกลืนชีวิตราชาเทพช่วงต้นนั้นไม่ได้ยากนัก แล้วทำไมเจ้าต้องการที่จะตายอย่างไร้สาระแบบนี้ ? ”
ทั้งสามคนยังคงมีความหวังสุดท้ายที่จะเกลี้ยกล่อมเจี้ยนเฉินได้ ไม่อย่างนั้นไม่พวกเขาเริ่มต่อสู้และดึงดูความสนใจผู้คนมากขึ้น ส่วนแบ่งของพวกเขาจะน้อยลงแม้ว่าเขาจะได้แหวนมิติม มาอยู่กับพวกเขา
“เจ้าคือคนที่จะตาย ไม่ใช่ข้า” เจี้ยนเฉินหมดความอดทนแล้ว ทันใดนั้น
