ที่จะหยิบหางสัตว์กลืนชีวิตออกจากแหวนมิติและโยนให้กับเขา “รับไป เอาล่ะ เจ้าเข้าไปได้” เมื่อเขาพูดอย่างนั้นเขาก็เก็บแหวนมิติ ไว้ราวกับเป็นของเขาและไม่มีแผนที่จะคืนให้เจี้ยนเฉิน
เจี้ยนเฉินมองไปหาวสัตว์กลืนชีวิตเหนือเทพและยิ้ม เขายิ้มอย่างสดใส “มีสัตว์อสูรกลืนชีวิ 7 ตัว 6 ตัวเป็นเหนือเทพ ในขณะที่อีกตัวอยู่ในระดับราชาเทพขั้นกลาง มันมีค่ามาก แต่ข้ากลับเหลือหางเพียงเมื่อเข้าไปในเมือง ฮ่าฮ่าฮ่า ช่างน่าขำแท้”
เมื่อได้ยินเจี้ยนเฉินบอกสิ่งของภายใน ผู้บ่มเพาะจากภายนอกก็ส่ายหน้าขณะที่พวกเขาถอนหายใจ พวกเขาเห็นใจอย่างยิ่งกับสิ่งที่เจี้ยนเฉินได้เจอ
มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่โกรธ แต่พวกเขาไม่อาจทำอะไรได้….
“เจ้าหัวเราะอย่างโง่งมเพื่ออะไร ? รีบเข้าไปในเมือง เจ้าคิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่เพราะแค่เจ้าเป็นราชาเทพ ? ในสายตาของเผ่าดาวทมิฬของเรา ราชาเทพจากภายนอกไม่ใช่ตัวอะไร เจ้า าเป็นเพียงแค่มดที่แข็งแกร่งเล็กน้อย เราได้แสดงความมีน้ำใจโดยเหลือหางไว้ให
