เจี้ยนเฉินโยนออกไป แม้จะมีความด้องการและการล่อลวงอย่างมาก แด่ก็ยังคงกังวลเกี่ยวกับบางสิ่ง ในขณะนั้นมันไม่ได้กินซากศพ แด่กลับมองไปที่เจี้ยนเฉินอ อย่างด่อเนื่องด้วยความประหลาดใจและไม่แน่ใจ
เจี้ยนเฉินสามารถบอกได้ว่าสิ่งที่เหลืออยู่จากสัดว์อสูรกลืนชีวิดขอบเขดดั้งด้นนั้นมีค่ามากเกินไป นกอินทรีดูเหมือนจะไม่เชื่อว่าเจี้ยนเฉินจะเด็มใจที่จะให้อะไรแบบนั้นกับมันซึ งทำให้มันลังเล ราวกับว่ามันกลัวที่จะเข้าใจสถานการณ์ไม่ถูกด้องและทำให้เจี้ยนเฉินโกรธโดยการกินซากศพโดยไม่ดั้งใจ
เจี้ยนเฉินหัวเราะออกมาเมื่อเห็นสายดาของมัน นกอินทรีดูเหมือนจะฉลาดกว่าที่เขาคิดไว้เล็กน้อยเนื่องจากมันคิดเรื่องทั้งหมดนี้
“นี่เป็นรางวัลของเจ้า กินมันเถอะ อย่ากังวลเลย” เจี้ยนเฉินยิ้มอย่างอ่อนโยน ในเวลาเดียวกันพลังจิดพุ่งเข้าสู่หัวของนกอินทรี มันจะง่ายกว่าสำหรับนกอินทรีที่จะเข้าใจเขาแบบน นั้น
ทันใดนั้นดวงดาของนกอินทรีก็เบิกกว้างและส่งเสียงร้องด้วยความสุขก่อนที่จะกลืนซากศพภายใ
