“ไปกันเถอะ ! ” เหอเฉียนเฉียนร้องเรียกและข้ามม่านพลังไปพร้อมกับกลุ่มของนางเช่นกัน
เกือบครึ่งหนึ่งของกลุ่มทั้งหมดยังคงอยู่ในแนวกั้นของม่านพลัง พวกเขาจ้องมองไปที่ภูเขาที่ปกคลุมไปด้วยหมอกสีเทาอย่างหวาดกลัว พวกเขาลังเลที่จะก้าวผ่านม่านพลัง
“ฮ่าฮ่า แค่สัตว์อสูรกลืนกินชีวิตก็ทำให้พวกเจ้ากลัวหัวหด คนขี้ขลาดอย่างพวกเจ้าควรอยู่ในครอบครัวอย่างเชื่อฟังและใช้ชีวิตที่เหลืออย่างง่ายดาย พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์ก้าวเท้าเข ข้ามาในโลกสัตว์อสูรที่ร่วงหล่น…” อัจฉริยะที่อยู่นอกม่านพลังมองผู้คนที่หวาดกลัวที่อยู่ข้างในและตะโกนอย่างไม่เกรงกลัว
“หืม? นั่นคืออัจฉริยะของตระกูลฉู่ ฉู่เจี๋ย?ไม่ใช่หรือ? เจ้าไม่ได้รับบาดเจ็บซะหน่อย? ทำไมหน้าซีดจัง? แล้วขาของเจ้าทำไมถึงสั่น ? ให้ตายเถอะ เจ้าเป็นถึงราชาเทพ เจ้าจะยืนตรง ๆ ไม่ได้หรือ ? ” อัจฉริยะอีกคนพูดขึ้นมา เขาจ้องมองฉู่เจี๋ยและเยาะเย้ยเขา
เขาเป็นอัจฉริยะของตระกูลไห่ ตระกูลไห่และตระกูลฉู่มีความบางหมางกันในอดีต ดังนั้นเมื่อโอกาสที่จะเยาะเย้ยฉู่เจี๋ย เขาก็ไม่อาจปล่อยให้มันหลุดลอยไปได้
