“การมีชีวิตอยู่นั้นดีกว่าการตายเสมอ เฉียนเฉียน อย่าคิดแบบนั้น เจ้าต้องเอาตัวรอดให้ได้ก่อน เมื่อนั้นความเป็นไปได้จะเกิดขึ้น” ชายหนุ่มพยายามอย่างเต็มที่เพื่อโน้มน้าวนาง
“พอ ฉู่เจี๋ย อย่าพูดอะไรอีก แม้ว่าข้า เหอเฉียนเฉียน จะกลัวสัตว์อสูรกลืนกินชีวิต แต่ข้าก็ไม่กลัวความตาย” เหอเฉียนเฉียนกล่าวอย่างหนักแน่น
“เฮ้อ เช่นนั้นก็ทำตามที่เจ้าต้องการเถอะ” ฉู่เจี๋ยถอนหายใจเบา ๆ และจากไปอย่างน่าสมเพช
“แม่นางเฉียน เนื่องจากท่านได้ตัดสินใจแล้ว เรามาเริ่มกันเลย” เจี้ยนเฉินกล่าว.
เหอเฉียนเฉียนมองเจี้ยนเฉินอย่างเย็นชา “หยางยู่เทียน เจ้าต้องจำไว้ว่าเจ้ากำลังจะข้ามภูเขาโลกาแฝดพร้อมกับข้า ไม่ใช่ข้าไปกับเจ้า ข้าหวังว่าคราวหน้าเจ้าจะระวังคำพูดให้มากกว่า านี้ เจ้าอาจจะเป็นราชาเทพ แต่เจ้าก็ต้องสำนึกไว้ว่าใครเป็นผู้นำ”
“เอาล่ะ แม่นางเฉียน” เจี้ยนเฉินยิ้มเล็กน้อย เขาไม่สนใจทัศนคติของเหอเฉียนเฉียนเลย
สายตาของเหอเฉียนเฉียนพลันเฉียบคมขึ้น นางมองไปที่ภูเขาหมอกและทันใดนั้นก็มุ่งมั่นอย่างมาก. “เผ่ากระเรียนสวรรค์ของเราเพียงกลุ่มเดียวยังไม่แข็งแกร่งพอที่จะข้ามภูเขาโลกาแฝ ฝดได้ เราต้องรวบรวมกองกำลังให้มากขึ้น”
