ลับรู้สึกได้ถึงพลังที่หายไปจากมือของเขา
แต่เจี้ยนเฉินกลับร้องออกมาและกระเด็นออกไป เขาประคองตัวได้หลังจากที่เซกลับไปหลายสิบก้าว เขาหน้าแดงก่ำและดูเหมือนว่าตัวของเขาก็ยังสั่นไปด้วย
“เจ้าหนู เจ้านี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ เจ้าเป็นแค่ราชาเทพช่วงต้นแต่กลับมีความแข็งแกร่งที่น่ากลัวเช่นนี้ได้ แต่เจ้าคิดจริง ๆ รึว่าเจ้าจะแอบเข้ามาในเผ่ากระเรียนเทพของเราแบบนี้ได ด้ ? เจ้าฝันไปเสียเถอะ” ผู้ดูแลแปลกใจและมองไปที่เจี้ยนเฉินราวกับอีกฝ่ายเป็นสัตว์ประหลาด เขาอยากที่จะจับตัวเจี้ยนเฉินยิ่งกว่าเดิม
เขาได้โจมตีออกไปอีกครั้ง พลังงานในตัวได้ปะทุออกมาพร้อมกับร่างของเขาที่พุ่งเข้าใส่เจี้ยนเฉิน เขาไม่ได้ยั้งพลังไว้แบบเดิม เขาได้ใช้ทักษะที่รุนแรงที่สุดในการโจมตีออก กมา
“ผู้อาวุโส ท่านจะทำอะไรกัน ? ข้ามาที่นี่เพื่อเข้าร่วมเผ่ากระเรียนสวรรค์ หากตระกูลของท่านไม่รับข้า งั้นก็ไม่เป็นไร แต่ท่านกลับต้องการจะฆ่าข้า ตระกูลชั้นนำที่มีชื่อเสียงเ เช่นนี้ ท่านไม่รู้สึกละอายกับการกระทำเช่นนี้เลยรึ ? ” เจี้ยนเฉินตะโกนออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
เขาตะโกนออกมาเสียงดัง เสียงของเขาดังก้องไปทั่วทำให้ผู้คนที่อยู่ใกล้ๆหันมาสนใจ
ทันใดนั้นสายตาของผู้คนม
