เจี้ยนเฉินเข้าใจกฎที่นี่แล้ว องค์กรชั้นสูงมากายในโลกเซียนได้ดูแลโลกแห่งสัตว์อสูรที่ร่วงหล่นแห่งนี้แต่เพราะมันมีเงื่อนไขยุ่งยากเกินไป จึงทำให้ไม่มีองค์กรไหนดูแลคนของตัวเองได้ดีนักในการรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง ผลก็คือพวกเขารับคนนอกเพื่อชดเชยกำลังคนที่หายไป
การรับคนนั้นไม่ใช่เรื่องจำกัด มันไม่ได้ส่งผลอะไรต่อโลกจิตวิญญาณ เมื่อคนที่ถูกรับเข้าไปนั้นกลับไปยังโลกเซียน องค์กรชั้นนำก็ไม่มีจดจำพวกเขาได้ พวกเขาจะจำได้แค่คนที่ทำผลงานได้โดดเด่นเท่านั้น
สายตาของยามทั้งสองเป้นประกายข้นมาเมื่อเห็นเหรียญผลึก พวกนั้นเปลี่ยนท่าทีเป็นมิตรขึ้นมาทันที “รอสักครู่น้องชาย ข้าจะติดต่อไปยังผู้ดูแลเดี๋ยวนี้” ในตอนที่พูดนั้นการรับรู้วิญญาณของเขาก็พุ่งเข้าไปในโถงศักดิ์สิทธิ์
ไม่นานราชาเทพช่วงสูงสุดคนหนึ่งก็ได้โผล่ออกมาจากโถงศักดิ์สิทธิ์ ชายแก่นี้ชัดแล้วว่ามีอำนาจอย่างมากที่นี่ ดังนั้นเขาจึงมีท่าทีหยิ่งทะนง เขายืนมือไขว้หลังและเชิดหน้าขึ้นราวกับดูถูกทุกอย่าง เขามองมาที่เจี้ยนเฉินจากด้านบนและพูดขึ้นมา “เด็กน้อย เจ้าต้องการเข้าร่วมเผ่ากระเรียนสวรรค์ในการเข้าไปในโลกแห่งสัตว์อสูรที่ร่วงหล่นงั้นรึ ? เจ้าชื่ออะไร ? เจ้ามาจากไห
