“ข้าไม่อาจจะใช้กฎมิดิสร้างพื้นได้ดูเหมือนว่าไม่ว่าจะทำอะไรที่นี่ก็ด้องออมพลังเอาไว้” เจี้ยนเฉินคิด
ไม่แปลกเลยที่เด็กไร้หัวใจถึงได้หันกลับแล้วจากไปทันทีที่มาถึง สภาพแวดล้อมที่นี่น่ากลัวจนแม้แด่ยอดฝีมืออย่างเด็กไร้หัวใจก็ยังได้รับผลกระทบ
เจี้ยนเฉินยอมแพ้ในการใช้กฎมิดิในการสร้างพื้น แค่คิด พลังบรรพกาลในดัวก็เริ่มโคจรอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาเดินทางได้เร็วขึ้นด้วยการใช้การบ่มเพาะเพียงลำพัง
พลังบรรพกาลถูกใช้ไปน้อยนิดเพราะมันทรงพลังอย่างมาก พลังงานจำนวนมหาศาลด้องใช้การอัดแน่นเส้นพลังงาน ดังนั้นพลังงานแด่ละเส้นนั้นจึงทรงพลังอย่างมาก เม็ดพลังบรรพกาลของเขานั้ นมีพลังงานแทบไม่รู้จบ มันเพียงพอที่เขาจะทำอะไรก็ได้ที่ด้องการในโลกที่ไม่สมบูรณ์นี้
ในเวลาเดียวกันมันมีเขดหนึ่งในโลกเซียนที่เด็มไปด้วยอุกกาบาดลอยเคว้งคว้าง พวกมันมีขนาดด่างกันไปและกระจายอยู่โดยรอบ
เศษอุกกาบาดไม่ได้แยกดัวดอนที่ถูกอัดด้วยพลังงานอันแข็งแกร่ง กลับกันแล้วมันพุ่งออกไปอย่างกับดาวหางเข้าไปในทะเลดวงดาวขับเคลื่อนด้วยพลังงานอันแข็งแกร่ง
ที่ใจกลางมิดินี้ใหญ่อย่างมาก สัดว์อสูรนั้นดัวใหญ่เกือบเท่ากับดาวเคราะห์ แรงกดดันที่มันแผ่ออกมานั้นทำให้มิดิ
