เต๋าเจี้ยมองไปที่เจี้ยนเฉิน เขาไม่ได้ปฏิบัติต่อเจี้ยนเฉินอย่างเป็นมิตรเหมือนซ่างกวนมู่เอ๋อ เขาดูค่อนข้างเย็น นชาในขณะที่เขากล่าวว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าได้คืนหอคอยอนัตตาและได้รับอานิสงส์อย่างมากสำหรับการรับใช้ของเจ้าต่อพระร ราชวังสวรรค์แห่งบิเชิง อย่างไรก็ตาม เพื่อประโยชน์ของซ่างกวนมู่เอ๋อ ข้าขอให้คำแนะนำแก่เจ้า พระราชวังสวรรค์แห่งบิ เชิงไม่ได้ยิ่งใหญ่อย่างที่คิด การส่งซ่างกวนมู่เอ๋อไปที่พระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิงอาจไม่ใช่ความคิดที่ดีเสมอไป สำหรับสิ่งที่เรียกว่าตระกูลเทียนหยวนของเจ้า ถ้าเจ้าต้องการให้มันเติบโตต่อไป อย่าไปที่ที่ราบรุ่งโรจน์”
“ข้ารู้ว่าเจ้ากังวลเกี่ยวกับใต้เท้าประกายดาวทั้งเก้า แต่เจ้าสามารถผ่อนคลายได้ ตราบใดที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่ เข ขาจะไม่กล้าทำอะไรเลย”
เมื่อนั้นเต๋าเจี้ยก็หายไป เขาจากไปอย่างเงียบ ๆ และไม่ทิ้งร่องรอยไว้ข้างหลัง เขาออกเดินทางไปแล้ว
เต๋าเจี้ยได้จากไปแล้ว แต่เจี้ยนเฉินไม่ได้รับความสงบเลย เขาจมอยู่ในความคิดของเขาหลังจากได้ยินคำพูดของเต๋าเ เจี้ยในตอนท้าย เขาก็เคร่งเครียดมาก
