“จะ – เจ้าไม่กลัวพ่อข้าเลยหรือ” สีหน้าของนายน้อยประกายดาวเปลี่ยนไป ในพันปีที่เขามีชีวิตอยู่ ไม่ว่าเขาจะไปท ที่ไหน ไม่ว่าเขาจะพบผู้เชี่ยวชาญที่ทรงพลังเพียงใด เขาก็สามารถทำให้พวกเขาตกตะลึงได้ตราบเท่าที่เขาเอ่ยชื่อพ่อ ของเขา
เด็กคนนี้เป็นเพียงคนเดียวจากผู้เชี่ยวชาญทั้งหมดที่เขาได้พบโดยไม่กลัวพ่อบุญธรรมของเขา
เขารู้สึกได้อย่างคลุมเครือว่าเด็กคนนั้นน่าจะอยู่ระดับเดียวกับพ่อบุญธรรมของเขา แม้ว่าเขาจะไม่ใช่ เขาก็อยู่ ราว ๆ นั้น
“เจี้ยนเฉิน เจ้าจัดการกับเรื่องที่นี่ก่อนดีกว่า ข้าจะกลับมาในอีกไม่กี่วัน ข้ามีบางอย่างที่สำคัญจะบอกเจ้า” เม มื่อนั้นเด็กไร้หัวใจก็หายตัวไป
ด้วยการจากไปของเด็กไร้หัวใจ เจี้ยนเฉินก็มองไปที่นายน้อยประกายดาวทันที สายตาที่เย็นชาและจิตสังหารที่น่าก กลัวของเขาทำให้นายน้อยประกายดาวตัวสั่น
“เจี้ยนเฉิน ครั้งนี้เจ้าโชคดี” นายน้อยประกายดาวตัวสั่นอยู่ข้างใน ตอนนี้เขาใช้ทุกอย่างหมดแล้วเขารู้สึกไม่มั่นใ ใจมากเมื่อเผชิญหน้ากับเจี้ยนเฉิน เขาโยนมันออกไปจากที่นั่นด้วยความไม่เต็มใจนักก่อนจะหันกลับไป