“มะ – ไม่ใช่…” ในเวลาเดียวกัน เจี้ยนเฉินก็หยุดการหลอมรวมของกระบี่คู่ เขาจ้องมองไปที่สายฝนที่กระหน่ำลงมาและก้อน นเมฆที่เคลื่อนตัวด้วยความสนใจขณะที่เขารู้สึกประหลาดใจ
เขาจำรูปแบบค่ายกลได้แล้วและเขารู้ว่าใครเป็นคนสร้างมันขึ้นมา
“ ข้าถามว่าเจ้าเป็นใคร โปรดแสดงตัว ! ” ซูซีปิงร้องออกมา
ทันใดนั้นร่างที่พร่ามัวปรากฏขึ้นท่ามกลางสายฝน พลังของเมฆและฝนล้อมรอบร่างทำให้บดบังรูปลักษณ์ของพวกเขาอย่างส สมบูรณ์ สิ่งที่มองเห็นได้คือภาพเงาที่พร่ามัวมาก มันเป็นไปไม่ได้ที่จะแยกแยะเพศของพวกเขา
คนก็โฉบมาท่ามกลางฝนตกหนักแบบนี้ ราวกับว่าพวกเขาได้ผสานกับสายฝนและมันก็เหมือนกับว่าพวกเขาหลอมรวมกับอวกาศ ตัวตนของพวกเขาไม่สามารถรับรู้ได้เลย
ซูซีปิงและชาหยุนหรี่ตาลง พวกเขาทั้งคู่จ้องมองร่างที่พร่ามัวขณะที่พวกเขาเคร่งขรึม
ในฐานะขั้นอัครสูงสุด พวกเขาสามารถรับรู้และรู้ทุกสิ่งด้วยความชัดเจนอย่างยิ่ง ทั้งสองคนได้รับความรู้สึกอย่าง ผิด ๆ ว่าร่างที่พร่ามัวคือผู้ปกครองโลก เป็นคนที่มีอิทธิพลต่อกฎและความเป็นระเบียบของสภาพแวดล้อม
