“ดี ท้ายที่สุดเจ้าก็มาถึงขอบเขตตั้งต้นแล้ว” เจี้ยนเฉินยิ้ม ระดับการเติบโตของกล้วยไม้กลืนกินอมตะทำให้เขาประหล ลาดใจ ในระดับนี้หากได้รับการบำรุงอย่างเพียงพอมันจะเหนือกว่าเขาด้วยซ้ำ
ทันใดนั้นกิ่งหลักของมันก็สั่นเบา ๆ และในช่วงเวลาถัดไปเลือดที่พื้นก็เหือดแห้ง พลังทั้งหมดในเลือดถูดดูดซับ บด้วยรากของกล้วยไม้กลืนกินอมตะกลายเป็นอาหารบำรุงของมัน
หลังจากดูดซับเลือดทั้งหมดแล้วรากของมันก็หลุดพ้นผืนดิน ทุกรากของมันส่ายไปมาอย่างบ้าคลั่งบนอากาศและมีความย ยาวเป็นหลายกิโลเมตรหรือหลายสิบกิโลเมตร พวกมันเลื้อยไปหาซากศพทั้งหมดบนพื้นและดึงเข้าหาดอกของมัน
ตรงกลางของดอกไม้ดูเหมือนจะมีปากซ่อนอยู่ ราวกับว่ามันมีขนาดใหญ่อยู่ภายใน มันไม่ได้ขยายปากเลยหลังจากที่ดูดศพ เหล่านั้นทั้งหมด
ภายในเวลาไม่กี่นาทีกล้วยไม้กลืนกินอมตะได้ทำความสะอาดเผ่าเทพที่ร่วงหล่นจนเกลี้ยงเกลา หลังจากนั้นรากทั้งหมดก็ หดตัวลงและค่อย ๆ กลับสู่ความสูง 1 เมตร มันยังคงอยู่ถัดจากเจี้ยนเฉินเหมือนดอกไม้ทั่ว ๆ ไป มันแกว่งไปแกว่งมาเบ บา ๆ อย่างผูกพันกับเจี้ยนเฉิน
