“บัดซบ พลังแปลก ๆ นี่ เมื่อไหร่ก็ตามที่ข้าปะทะกับเขา วิญญาณของข้าจะถูกโจมตีด้วยพลังแปลก ๆ ข้าไม่อาจป้องกั นได้เลย เราไม่อาจต่อสู้กับเขาได้ด้วยพลังของเรา ไม่อย่างนั้นเราจะต้องแย่แน่ ๆ เราต้องจัดการให้เสร็จเร็ว ๆ ” เจิ้งหู่ตะโกนออกมา ใบหน้าของเขาน่าเกลียดเล็กน้อยและซีดขาว
เจิ่งหู่เพิ่งทะลวงเป็นอัครสูงสุดเมื่อไม่นานนี้ วิญญาณของเขาอ่อนแอที่สุดในบรรดาอัครสูงสุด ตอนนี้เขาจึงเป็นคน นแรกที่อ่อนแรง
ตูม !
พร้อมกับเสียงที่สั่นสะเทือน กงจี้ได้ลอยออกไปด้วยพลังจากหมัดของหุนเจิ้งเพียงหมัดเดียว นางกระเด็นออกไปราวกับ บดาวหางพร้อมกับมีเลือดไหลออกจากมุมปากของนาง
“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้” กงจี้แพ้ ดวงตาของนางเบิกกว้าง ขณะที่นางจ้องไปที่หุนเจิ้งด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
“จะ-เจ้า เห็นได้ชัดว่าเจ้าเป็นแค่ขั้นบรรพกาล แล้ว…ทำไม พลังปราณของเจ้าถึงมากกว่าข้า มันเหมือนว่าขั้นบรรพกาล อย่างเห็นได้ชัด” กงจี้ตะโกนออกมาราวกับว่านางกำลังเสียสติ
“ความเข้าใจของพวกเขายังอยู่ที่ขั้นบรรพกาล แต่การบ่มเพาะของเขาได้เกิดกว่าอัครสูงสุดไปแล้ว นี่มันไม่สมเหตุสม มผลเลย” เหลาม่านเทียนตกตะลึง ขณะที่เขาจ้องมองไปที่หุนเจิ้งอย่างว่างเปล่า
