อย่างไรก็ตามนายน้อยประกายดาวหัวเราะเยาะอยู่ภายในขณะที่จิตสังหารพุ่งสูงขึ้น “เจี้ยนเฉิน เจ้าทำให้ข้ าอับอายเช่นนี้และยังสังหารบ่าวรับใช้เพียงคนเดียวของข้า ด้วยความคับแค้น ถ้าข้าไม่สังหารเจ้า ข้าจ จะไม่มีวันปล่อยเรื่องนี้ได้ อย่างไรก็ตามหากข้าสามารถทำให้เขาอับอายก่อนที่ข้าจะสังหารเขา มันก็เป็ นเรื่องดี”
อย่างไรก็ตามนายน้อยประกายดาวไม่รู้จักเจี้ยนเฉิน เขาไม่ใช่คนที่จะคุกเข่าและขออภัย เขายอมตายในการต ต่อสู้มากกว่าจะยอมจำนน
เจี้ยนเฉินไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของนายน้อยประกายดาว เขาไม่สนใจเลย แต่เขามองไปที่วูหลูและกงจี้และ กล่าวว่า “ตระกูลเทียนหยวนของเราไม่เคยขอความเมตตากับคู่ต่อสู้ของเรา หากเจ้ารู้สึกเสียใจและสำนึกได ด้ มันก็ยังไม่สาย”
“หากไม่มีพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิง ตระกูลเทียนหยวนของเจ้าก็ไม่ได้อยู่ในสายตาของเรา” วูหลูกล่าวอ อย่างอ่อนโยน น้ำเสียงของนางดูเยาะเย้ยราวกับว่านางเย้ยหยันเจี้ยนเฉิน เนื่องจากเขายังไม่เข้าใจสถานกา ารณ์ของเขาในตอนนี้เลย
