อย่างไรก็ตามในขณะนี้ทุกคนรู้สึกทุกข์ใจเพราะว่าไม่มีใครภายในโถงเซียนธาตุแสงสามารถห้ามปรามกงซุนอี้ไว้ได้อีกต่อไป
นอกเหนือจากตัวตนของเขาในฐานะทายาทของจอมปราชญ์สูงสุดแล้ว การเป็นผู้ครอบครองกระบี่ผู้พิทักษ์ก็ทำให้เขาไร้เทียมทาน
“กงซุนอี้ หากเจ้าต้องการท้าทายหัวหน้า เจ้าต้องผ่านพวกเราไปให้ได้ก่อน…”
“กงซุนอี้ แน่จริงก็อย่าใช้พลังของกระบี่ผู้พิทักษ์สิ…”
ไป๋หยูและตงหลินหยานเซว่ยืนอยู่ข้างหน้าด้วยกัน กระบี่ผู้พิทักษ์ของพวกนางกระพริบออกอย่างสดใส ขณะที่แสงศักดิ์สิทธิ์หมุนรอบตัวพวกนาง พวกนางยืนขึ้นประจัญหน้ากับกงซุนอี้
“กงซุนอี้ เจ้ายอมแพ้เสียดีกว่า พวกเราหลายคนจะไม่ยอมจำนนต่อเจ้า แม้ว่าเจ้าจะกลายเป็นหัวหน้าก็ตาม เพราะเจ้าขาดศักดิ์ศรีและคุณสมบัติที่สามารถโน้มน้าวทุกคนได้” หานซินเริ่มพูดเช่นกัน,เขาพยายามเกลี้ยกล่อมกงซุนอี้
“เจ้าต้องการหยุดข้ารึ ? ” ดวงตาของกงซุนอี้ส่องประกายด้วยแสงเย็น จิตสังหารปรากฏขึ้น เขาไม่ได้พยายามที่จะซ่อนมัน
ไป๋หยูและตงหลินหยานเซว่ไม่อายเลย พวกนางพร้อมที่จะหยุดยั้งกงซุนอี้ตลอดเวลา แม้ว่าจะต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม
