“หานซิน ไม่ว่าจะเป็นบรรพชนทั้งสองหรือเด็กเล็กในตระกูล พวกเขาล้วนคิดถึงเจ้าทุกวัน เจ้าคิดว่า…เจ้าจะสามารถหาเวลากลับไปเยี่ยมตระกูลได้หรือไม่ ? ”
…
ชายวัยกลางคนที่เหมือนผู้คงแก่เรียนคือผู้นำของตระกูลหาน เขามีสถานะที่ยิ่งใหญ่มากในตระกูลหาน แต่ตอนนี้เขาดูระมัดระวังตัวมากต่อหน้าหานซิน เขายังพูดจาอย่างนิ่มนวล เขากำลังเอาอกเอาใจหานซิน ราวกับว่าเขากลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายขุ่นเคืองใจ
หานซินนั่งอยู่บนขอบหน้าผาเงียบ ๆ เขาจ้องมองเมฆด้วยความงุนงงและไม่ขยับเลย เขาได้แต่ถอนหายใจในใจและคิดว่า “ถ้าข้าไม่ได้รับกระบี่ผู้พิทักษ์ ข้าสงสัยว่าตอนนี้ข้าจะเป็นยังไง” หานซินมองลงไปที่เชิงเขาของยอดเขาทะยานเมฆ ผู้นำยอดเขาหลายคนมารวมตัวกันที่นั่นพร้อมกับผู้อาวุโส 2 คน
คนเหล่านี้มาเยี่ยมเขา พวกเขารออย่างอดทนที่เชิงเขา หากไม่ได้รับอนุญาตจากเขา แม้แต่ผู้อาวุโสทั้งสองก็ไม่กล้าเดินขึ้นไปบนยอดเขาทะยานเมฆ
ต๋อง !
ในขณะนี้เสียงระฆังยาวดังออกมาจากโถงศักดิ์สิทธิ์ที่ตั้งอยู่เหนือเมฆ มันดังก้องไปทั่วโถงเซียนธาตุแสง
นี่เป็นสัญญาณเรียกชนระดับสูงทั้งหมดของโถงเซียนธาตุแสง
