ซิงเอ๋อและหลานเอ๋อหันกลับมาด้วยสายตาที่ค่อนข้างกังวลทันทีที่พวกนางโผล่ออกมาจากโถงศักดิ์สิทธิ์ ทันทีที่พวกนางเห็นเทียนซวงยืนอยู่ข้าง ๆ ในที่สุดความมีชีวิตชีวาก็ปรากฏขึ้นในดวงตาที่หม่นหมองของพวกนาง
“บรรพชน ! ” ซิงเอ๋อและหลานเอ๋อต่างก็ร่ำไห้อย่างเสียใจ พวกนางเกาะแขนเทียนซวงขณะที่น้ำตาไหลอาบแก้ม ร่างของพวกนางสั่นเบา ๆ
“ซิงเอ๋อ, หลานเอ๋อ ไม่ต้องกลัว ตอนนี้พวกเจ้าปลอดภัยแล้ว เจี้ยนเฉินช่วยพวกเจ้าไว้” เทียนซวงมองพวกนางสองคนด้วยความรักใคร่ นางพูดอย่างอ่อนโยนว่า “ซิงเอ๋อ,หลานเอ๋อ ขอบคุณผู้นำเจี้ยนเฉินสิ”
ด้วยเหตุนี้ซิงเอ๋อและหลานเอ๋อจึงเงยหน้าขึ้นและมองไปรอบ ๆ พวกนางเห็นหัวที่เปื้อนเลือดอยู่ใกล้ ๆ เพียงแวบเดียว ดวงตาของพวกนางเต็มไปด้วยความเกลียดชังทันที
หลังจากนั้นพวกนางก็หันไปมองเจี้ยนเฉินและขอบคุณเขา พวกนางกำลังเศร้าโศก
“บรรพชน ชายคนนี้เป็นใคร ? จักรวรรดิเสิ่นเตาของเรามีความคับแค้นใจอะไรกับเขาหรือ ? ทำไมเขาถึงมาทำลายจักรวรรดิเสิ่นเตาของเรา ? ” ซิงเอ๋อจ้องไปที่หัวของมู่หลินด้วยความเกลียดชังขณะที่นางกัดฟันแน่น
