ชายหนุ่มชุดขาวลอยอยู่บนเมฆเบื้องหน้าเขา โต๊ะเล็ก ๆ ที่ถูกบีบอัดจากก้อนเมฆตั้งอยู่ต่อหน้าชายหนุ่ ม เขานั่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะอย่างเกียจคร้าน เขากำลังดื่มชาอย่างสบายใจ
ลมพัดอย่างรุนแรงในระดับความสูงดังกล่าว ทำให้ผมของชายหนุ่มพลิ้วไหวขณะที่เสื้อคลุมสีขาวของเขาโบกสะ ะบัด เขาดูผ่อนคลายและโล่งใจ
“เจี้ยนเฉิน ! ” ใบหน้าของมู่หลินจมลงในขณะที่เขาพูดพลางกัดฟันด้วยความไม่พอใจอย่างที่สุด เขาจ้องไปท ที่ชายหนุ่มเสื้อคลุมขาวที่นั่งดื่มชาอยู่ข้างหน้า ดูเหมือนว่าเขารออยู่ที่นั่นมาระยะหนึ่งแล้ว
“องค์หญิงซิงเอ๋อและหลานเอ๋อจากจักรวรรดิเสิ่นเตาอยู่กับเจ้าหรือไม่ ? ” เจี้ยนเฉินยังคงนั่งอยู่ เข ขาจิบชาเบา ๆ ขณะที่ถามอย่างสุขสบาย
“เจ้าหมายถึงคนที่ครอบครองร่างหยินสวรรค์และร่างวิถีแรกกำเนิดใช่หรือไม่ ? มันเกี่ยวข้องอะไรกับเจ้า า ? ” มู่หลินส่งเสียงอย่างเย็นชาขณะที่ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยจิตสังหาร เขาไม่ได้ตื่นกลัวเลย
เมื่อศัตรูประจันหน้ากัน ดวงตาของพวกเขาจะลุกโชนด้วยความเกลียดชัง เขาโกรธแค้นเจี้ยนเฉินอย่างที่สุด ส สำหรับความอัปยศอดสูที่เขาประสบในตระกูลเทียนหยวน
