เจี้ยนเฉินพ่นลมทางจมูกอย่างเย็นชา เขาถือกระบี่นวดาราวิถีสวรรค์และหายไปในท ทันใด เขากลับไปที่ซากปรักหักพังของป้อมปราการทางทิศใต้พร้อมกับกฎแห่งมิติ
ยังมีทหารอีกจำนวนเล็กน้อยที่กระจัดกระจายไปตามคลื่นกระแทก เช่นขั้นอสงไขย พวกเ เขาอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่
พวกเขาทั้งหมดเป็นสมาชิกของพันธมิตรสี่เส้า
จิตสังหารของเจี้ยนเฉินพุ่งสูงขึ้น เหมือนเทพเจ้าแห่งการเข่นฆ่า เขาพุ่งเข้าใส่ ฝูงชนด้วยกระบี่นวดาราวิถีสวรรค์และเริ่มการสังหารหมู่ ปราณกระบี่เปล่งประกายส สดใสขณะที่เขาสังหารขั้นอสงไขยด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว
“วิ่ง ! วิ่ง ! ”
ทันใดนั้นกองทัพของพันธมิตรสี่เส้าก็เริ่มหนีอย่างบ้าคลั่ง แม้ในตอนแรกมีเพียงไม ม่กี่หมื่นคนที่ป้อมปราการทางทิศใต้ พวกเขาสูญเสียคนไปสองสามคนให้กับคลื่นพลังงา านกระแทกจากการต่อสู้ระหว่างขั้นบรรพกาล แต่ส่วนใหญ่ยังคงมีชีวิตอยู่ พวกเขากระ ะจัดกระจายและหนีเอาชีวิตรอด
“เจ้าฆ่าทหารนับล้านคนแล้วคิดจะหนีไปง่าย ๆ ได้อย่างไร ? ” เจี้ยนเฉินตะคอกอย่าง งเย็นชา สายตาของเขาแข็งกระด้าง ด้วยความคิดเพียงครั้งเดียว เจตจำนงของสุดยอดวิ ถีกระบี่ก็ปรากฏขึ้นโอบล้อมพื้นที่หนึ่งแสนกิโลเมตรอย่างฉับพลัน
