ล้ว คิดถึงลูกชาย คิดถึงลูกสาวของเจ้าบ้างเถิด! ยิ่งไปกว่านั้น พวกเราหย่ากันแล้ว เจ้าถูกส่งตัวไปหลิ่งหนาน บางทีสตรีที่นั่นอาจจะถูกใจเจ้าก็ได้ ยังมีโอกาสแต่งงานใหม่ได้”
เจียงต้าไห่เหลือบมองหน้าอกอวบอิ่มของนางก่อนจะถอนหายใจ “เจวียนเอ๋อร์ หย่าก็หย่า ขอเพียงเจ้ากับลูกๆ อยู่สุขสบายก็พอ เจ้าเข้ามาใกล้ๆ ข้ามีเรื่องจะบอก”
หลังจากที่พูดจบ เจียงต้าไห่ก็มองไปรอบๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น เขาก็ขยับปากพูดว่า “ข้ายังซ่อนเงินเอาไว้อีกที่หนึ่ง”
อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ตกตะลึง นางเกือบจะหลุดปากพูดออกไปว่านางรู้ที่ซ่อนเงินแล้ว แต่ก็กลัวว่าเจียงต้าไห่จะโกรธจนไม่ยอมเขียนหนังสือหย่าให้
นางจึงเดินเข้าไปใกล้กรงขัง ยื่นหูเข้าไปใกล้ๆ ทว่าในจังหวะนั้นเอง เจียงต้าไห่ก็ยื่นมือออกมาจากกรงขัง บีบคอของนางแน่น ส่วนมืออีกข้างก็ล้วงเข้าไปในอกเสื้ออย่างรวดเร็ว ดึงเอาถุงเงินออกมา
เจียงต้าไห่กระชากอย่างแรง จนเชือกที่ผูกถุงเงินไว้ที่คอของอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ขาดสะบั้น เขาเปิดถุงเงินออก ก็เห็นตั๋วเงินหลายใบและเศษเงิน
“แค่กๆๆ…” หลังจากที่อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ถูกปล่อยตัว นางก็ไอออกมาไม่หยุด
เจียงต้าไห่ยกถุงเงินในมือขึ้น แสยะยิ้มอย่างเหี้ยมโหด “อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ อยากจะหย่าอย่างนั้นหรือ ฝันไปเถอะ!”
ใบหน้าของอวิ๋น
