้วยความกลัว
“ข้าขอถามได้หรือไม่ว่าทำไมหัวหน้าถึงได้ถามเช่นนี้ ? ” สายตาของเจี้ยนเฉินสั่นไหว เขเหมือนจะพอเดาได้ว่า หัวหน้าพิรุณต้องการจะทำอะไร
แต่เขาสับสน เขาคิดไม่ออกว่าใครกันที่เป็นเหตุผลที่ทำให้หัวหน้าพิรุณให้ความสำคัญกับเขาแบบนี้
ไม่ว่าเขาจะสงสัยแค่ไหนแต่เขาก็ไม่อาจจะคิดถึงคนที่หัวหน้าพิรุณพูดถึงได้
นี่เพราะยอดฝีมือทั้งหมดที่เขาเคยเจอมาและที่เขารู้จักนั้น มันไม่มีใครเลยที่เกี่ยวข้องกับหัวหน้าพิรุณ
หัวหน้าพิรุณไม่ได้สนใจเจี้ยนเฉิน นางมองไปที่หนอนที่นิ้วของนางและพูดขึ้น “การดูดซับวิญญาณสัตว์อสูรและรับความเข้าใจกฎมิติของมันปกติแล้วควรจะเป็นไปไม่ได้ ไม่มีใครทำแบบนี้ได้มาก่อนในโลกเซียน แต่เจ้าอาจจะต่างออกไป”
“ตัวตนของเจ้าถือว่าเป็นปาฏิหาริย์ เจ้าได้ฝ่าฝืนกฎเกณฑ์ของโลก บางทีสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ก็อาจจะเป็นไปได้เพราะความโกลาหลนั้นมีอยู่ในทุกอย่าง”
“เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้วข้าจะมอบวิญญาณสัตว์อสูรนี่ให้กับเจ้า ข้าอยากเห็นปาฏิหาริย์” หัวหน้าพิรุณพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แม้ว่าวิญญาณของจักรพรรดิแมลงมิติจะล้ำค่าอย่างมาก แต่นางกลับดูไม่ใส่ใจมันเลยแม้แต่น้อย
หลังจากนั้นนางก็ชี้นิ้วออกมาพร้อมกับผงที่เ
