ในมิติภายนอก หัวหน้าพิรุณรับรู้ได้ว่าโคลนวิญญาณและน้ำวิญญาณนั้นลดลง นางอดไม่ได้ที่จะกังวล พวกมันถูกนำออกมาจากโลกจิ๋วหยานหวง ดังนั้นพวกมันจึงมีปราณหยานหวงในตัว ซึ่งทำให้พวกมันมีค่าอย่างมาก การสูญเสียพวกมันไปแม้เพียงเล็กน้อย ทำให้นางเสียหายอย่างมาก
โชคร้ายที่นางยุ่งอยู่กับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง นางไม่อาจจะถอนตัวจากการต่อสู้ได้ ดังนั้นนางจึงไม่อาจจะมัวกังวลสิ่งที่เกิดขึ้นที่ที่ราบสำราญได้
“บรรพชนกระบี่เดียวดาย หากเจ้ายังคิดจะยื้อข้าเอาไว้ ข้าจะถือว่าเจ้าเป็นศัตรูกับข้า เจ้าต้องรู้สึกติดในเรื่องนี้” หัวหน้าพิรุณพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาสะท้อนความหงุดหงิดที่นางมี
“ข้าทำเพราะมีคนร้องขอมา ข้าต้องยื้อเจ้าไว้ 3 วัน หลังจากต่านไป 3 วันแล้วข้าจะกลับไปเอง” เสียงแก่ ๆ ดังขึ้นมาจากแสงสว่างจ้า
ยอดฝีมือวิถีแห่งกระบี่นั้นคือบรรพชนกระบี่เดียวดาย
“บรรพชนกระบี่เดียวดาย ! ” หัวหน้าพิรุณตะโกนออกมาด้วยความหงุดหงิด นางพูดออกมาพร้อมกบพลังมิติที่ปะทุออกมาโดยรอบ ทำให้มิติพังตัวลงและก่อตัวเป็นวังวนมิติขนาดใหญ่ครอบคลุมบรรพชนกระบี่เดียวดาย เอาไว้
ในเวลาเดียวกัน พลังของกฎมิติก็ได้แต่ไปทั่วเขตนั้นอย่างต่อเนื่องส่งตลต่อม
