กนายท่านลงมือได้ ทำไมเราถึงต้องยื้อไว้นานเช่นนี้ ? นายท่านนั้นมีเรื่องสำคัญกว่าต้องไปจัดการ เขาไม่อาจจะมาที่นี่ได้” เซิ่งหมิงพูดขึ้น เขามองไปที่ท้องฟ้าก่อนที่จะละสายตากลับมา เขาได้ทำการเก็บน้ำและโคลนต่อไป
“เจ้ากล้าดียังไงถึงได้มาขโมยกล้วยไม้ห้าธาตุของข้า ! ลัทธิปิศาจชั้นฟ้า เจ้ามันบังอาจยิ่งนัก ! ”
เสียงหนึ่งดังขึ้นมาบนท้องฟ้า มันคือเสียงของสตรีอันไพเราะ แต่มันกลับแฝงไปด้วยความเย็นชาและหงุดหงิดไม่รู้จบ มันดังไปทั่วเขตทั้งห้าของที่ราบสำราญ แค่เสียงนี้เพียงลำพังก็ทำให้พื้นดินสั่นไหวเล็กน้อยได้
หัวหน้าพิรุณกลับมาแล้ว นางยืนอยู่บนอากาศภายในห่าฝน นางได้ใช้ค่ายกลเมฆทวีและพิรุณโลหิตครอบคลุมทั้งที่ราบสำราญเอาไว้ นางใช้ค่ายกลเพื่อผนึกมิติทั้งหมดที่นั่น
ตอนนั้นที่ราบสำราญเหมือนกับกลายเป็นโลกที่แยกออกไป มันตัดขาดจากโลกภายนอก แม้แต่ค่ายกลเคลื่อนย้ายภายนอกก็ไม่อาจจะทำงานได้
ชัดแล้วว่าหัวหน้าพิรุณทำแบบนี้ก็เพื่อขังลัทธิปิศาจชั้นฟ้าเอาไว้ในที่ราบสำราญและกันไม่ให้พวกนั้นหนีได้ การกระทำของลัทธิปิศาจชั้นฟ้านั้นทำให้นางหงุดหงิด
“นี่คือการหลอมรวมกฎมิติกับค่ายกลเมฆทวีและพิรุณโลหิต หัวหน้าพิรุณผนึกทั้งที่
