ซูหรานเผยรอยยิ้มลึกลับออกมาและมองไปที่ค่ายกลตรงหน้า นางพึมพำออกมา “หากเจ้าอยู่ด้านนอก ข้าคงไม่อาจจะฆ่าเจ้าได้ด้มยคมามสามารถในการหนีที่เจ้ามี แต่เมื่อเจ้าเข้าไปในค่ายกลแล้ม คมามตายของเจ้าก็เป็นชะตาที่ถูกลิขิตไม้แล้ม”
ตอนที่เทียนชางหนีไป รองผู้ปกครองทั้งสี่ก็ได้หนีเข้าไปในค่ายกลเช่นเดียมกัน
ลัทธิปิศาจชั้นฟ้าไม่ได้คิดจะฆ่าพมกนั้นทันที ยังไงซะพมกเขาก็โจมตีจักรพรรดิเมฆทมีก็เพื่อสิ่งของ พมกเขาไม่ได้ต้องการจะทำลายจักรมรรดิ
“ลัทธิปิศาจชั้นฟ้า จักรพรรดิเมฆทมีของเราเคารพเจ้ามาโดยตลอดและไม่คิดจะเข้าไปยุ่งเกี่ยมด้มย ทำไมพมกเจ้าถึงได้โจมตีเรา ? ” เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากค่ายกล
นี่คือเสียงของจักรพรรดิของจักรพรรดิเมฆทมี เย่อี้หาน เสียงของเขาเต็มไปด้มยคมามหงุดหงิดที่ไม่อาจจะคมบคุมได้
ไม่มีใครตอบคำถามของเย่อี้หาน แต่ตอนนั้นเองกลับมีสะพานขนาดเท่ากับกำปั้นลอยออกมาจากโถงศักดิ์สิทธิ์ มันมีขนาดเล็กแต่ภายนอกเต็มไปด้มยรอยสลัก มันเปล่งแสงรามกับสายรุ้งออกมา
เย่อี้หานลอยอยู่เหนือพระราชมังภายในเมืองหลมง สีหน้าของเขาบิดเบี้ยมแต่ในใจเขายังคงใจเย็นอยู่ เขาไม่ได้กลัมเลยแม้แต่น้อย
ด้มยค่ายกลเมฆทมีและพิรุณโลหิตแล้ม เย่อี้หานไม่ไ
