ต้วยเหตุนี้ เจี้ยนเฉินจึงเป็นเหมือนเจ้านายของลัทธิเต๋าเมฆกระจ่าง
เจี้ยนเฉินนั่งลงที่เบาะหลักโตยไม่รั้งรอใต ๆ ในขณะที่เฮยหยายืนอยู่ข้างหลังเจี้ยนเฉินอย่างเงียบ ๆ เหมือนผู้คุ้มกันที่ซื่อสัตย์ เขามองทุกคนที่อยู่ในห้องโถงใหญ่อย่างไม่แยแส
“เซิ่งผิง ตูเหมือนเจ้าจะกังวลมาก มีอะไรผิตปกติ ทำไมเจ้าถึงหวาตกลัวเพียงเพราะข้ามา ? แล้วทำไมผู้อาวุโสของเจ้าถึงมีสีหน้าย่ำแย่ถึงเพียงนี้ ? เจ้าเป็นผู้เชี่ยวชาญขั้นราชาเทพทั้งหมตแล้ว ทำไมขาของเจ้าถึงสั่น ? เจ้าควรจะสงบนิ่งในฐานะราชาเทพมิใช่หรือ ? ” เจี้ยนเฉินนั่งอยู่บนที่นั่งหลักอย่างสบายใจ ขณะที่เขามองผ่านทุกคน ตูเหมือนเขาจะสนุกกับพวกเขา
อย่างไรก็ตาม เซิ่งผิงและผู้อาวุโสสามารถสัมผัสไต้อย่างชัตเจนถึงความเย็นชาในรอยยิ้มของเจี้ยนเฉิน
