สีหน้าของผู้พิทักษ์ทั้งสามเปลี่ยนไป “ นายน้อยหมิง…”
“หุบปาก เจี้ยนเฉินร่วมทุกข์ร่วมสุขมาพร้อมกับข้า การทำให้เขาขุ่นเคืองแย่ยิ่งกว่าการทำให้ข้าขุ่นเคือง แต่เจ้าพูดถึงเขาไม่ดีต่อหน้าข้า เจ้าต้องการให้ข้าปลดเขาออกจากตำแหน่งผู้นำด้วยซ้ำ เจ้าคิดว่าตัวเองเหนือกว่าผู้นำเพียงเพราะเจ้าเป็นผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นงั้นหรือ ? เจ้าสามารถเพิกเฉยต่อคำสั่งของผู้นำได้หรือ ? ” หมิงตงส่งเสียงอย่างเย็นชา
ทัศนคติของหมิงตงทำให้สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไป พวกเขามองไปที่กันและกันและสีหน้าของพวกเขาก็น่าเกลียดมาก พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า หมิงตงจะโปรดปรานเจี้ยนเฉินมากขนาดนี้
พวกเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้น แม้จะอยู่ในตระกูลสูงสุด พวกเขาก็ยังมีสถานะอยู่ในระดับหนึ่ง เมื่อพวกเขาพูดอย่างอ่อนน้อมแล้ว พวกเขากลับถูกปฏิเสธอย่างหนักแน่นแทน มันเป็นความรู้สึกที่น่าสยดสยองทีเดียว
“ลุงหมิง ไล่พวกเขาทั้งสามคนออกจากตระกูลเทียนหยวน”
ด้วยเหตุนี้ หมิงเซียจึงปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ ทำให้ผู้พิทักษ์ทั้งสามหน้าซีดด้วยความตกใจ
ในท้ายที่สุด ขั้นอสงไขยทั้งสามก็ได้ออกจากตระกูลเทียนหยวนด้วยจิตวิญญาณที่ตกต่ำ
