เขามีคือเสียใจ เสียใจที่ทำไมเขาถึงเกิดความโลภต้องการเงินของหลงจู๊ผู่และเจียงต้าไห่ ทำไมถึงโลภอยากได้ตำแหน่งเจ้าหน้าที่ทางการที่ไร้ซึ่งวี่แวว… น่าเสียดาย ที่โลกนี้ไม่มียาวิเศษแก้ความเสียใจขาย
“ใต้เท้า ข้าน้อยถูกใส่ร้ายขอรับ ข้าน้อยไม่ได้สมคบคิดกับหัวหน้า… หวังกุ้ย ข้าน้อยแค่เป็นห่วงหลานชายทั้งสอง อยากให้หวังกุ้ยปล่อยพวกเขาไป ข้าน้อยแค่มาไกล่เกลี่ย…”
กู่เหวินฮุยตวาดเสียงเย็น “อย่าได้โวยวาย! หากเจ้าไม่ได้รับความเป็นธรรม ข้าจะสอบสวนและให้ความยุติธรรมเอง”
เจียงต้าไห่ไม่กล้าพูดอีกต่อไป ได้แต่คุกเข่าตัวสั่นอยู่กับที่ เขาก็คิดไม่ตกว่าทำไมทุกอย่างถึงไม่เป็นไปตามแผน? ภัตตาคารฝูอวิ้นมีคนหนุนหลังไม่ใช่หรือ? หลงจู๊ผู่บอกว่าเขาจัดการกับทางนายอำเภอเรียบร้อยแล้ว ไม่มีปัญหาอะไรไม่ใช่หรือ
ยิ่งไปกว่านั้น ลูกจ้างจากภัตตาคารฝูอวิ้นยังส่งสัญญาณมือให้พวกเขาแล้ว แสดงว่าหลงจู๊ผู่ตกลงกับนายอำเภอเรียบร้อยแล้ว แต่นี่มันดูไม่เหมือนว่าตกลงกันเรียบร้อยแล้วแม้แต่น้อย
จู่ๆ หัวใจของเจียงต้าไห่ก็ว้าวุ่น ในแง่หนึ่ง เขาคิดว่านายอำเภอคงไม่โง่เขลาถึงขั้นไปขัดใจเจ้าของผู้อยู่เบื้องหลังภัตตาคารฝูอวิ้น เพราะเขารู้ว่าสูตรเม่าไช่เป็นสิ่งที่ผู้อยู่เบื้องหลังภัตตาคารฝูอวิ้นต้องการ
แต่อีกแง่หนึ่งนายอำเภ
