งกายเจียงต้าไห่ กอดขาเขาไว้แน่นพลางร้องไห้โฮ
เจียงต้าไห่รู้สึกเหมือนจะล้มทั้งยืน คนที่ใบหน้าถูกไฟไหม้จนเหมือนผีร้ายคือลูกชายของเขา! ลูกชายแท้ๆ ของเขา!
“เทียนเป่าเกิดอะไรขึ้น? เหตุใดเจ้า… ถึงเป็นแบบนี้? เหตุใดเจ้า… ถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”
เจียงเทียนเป่าร้องไห้คร่ำครวญ “ท่านพ่อ ข้าไม่รู้ ข้าเจ็บขา เจ็บหน้า มือข้าก็เจ็บ… ฮือๆๆ… ท่านพ่อนิ้วของข้าล่ะ ทำไมนิ้วของข้าหายไปสามนิ้ว?”
เจียงต้าไห่จะไปถามใครได้เล่า? เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน! เจียงต้าไห่รู้สึกทั้งเจ็บปวด เศร้าโศก ตกใจ ความรู้สึกตีกันไปหมด เขาไม่อาจทำความเข้าใจเรื่องราวได้ จึงได้แต่กอดเจียงเทียนเป่าแล้วร่ำไห้เป็นคราวใหญ่
“เทียนเป่า… ลูกที่น่าสงสารของพ่อ เทียนเป่า…”
เฉาหลานเอ๋อร์กระเถิบเข้าไปใกล้พ่อของนาง เอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจนักว่า “ท่านพ่อ… คนนี้เป็นเจียงเทียนเป่าจริงหรือเจ้าคะ?”
เฉาโส่วเย่าจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “น่าจะใช่”
เฉาหลานเอ๋อร์ก็หัวเราะ “สมควรแล้ว!”
นางไม่สนใจว่าเจียงเทียนเป่ากลายเป็นแบบนี้เพราะอะไร ขอเพียงเขาต้องทุกข์ทรมาน นางก็มีความสุข มีความสุขอย่างหาที่เปรียบมิได้ นี่แหละที่เรียกว่ากรรมตามสนอง!
ผู้เฒ่าอวิ๋นมองเจียงต้าไห่กับบุตรชายอย่างไม่เชื่อสายตา ไม่ได้บอกว่าเป็นศพหรอ
