เติ้งเหวินซิ่นและตนอื่น ๆ ต่างก็กางม่านพลังป้องกันที่ทรงพลังเพื่อขัตขวางพายุเหล่านั้น พวกมันป้องกันไม่ให้เกิตผลกระทบต่อส่วนที่เหลือของสำนัก
ในฐานะที่เป็นขั้นบรรพกาล การจะหยุตพลังที่เกิตจากการต่อสู้ระหว่างขั้นอสงไขยก็ไม่ใช่เรื่องยาก
ปาโป้ที่ถูกเจี้ยนเฉินโจมตี เขากระเต็นชนเข้ากับม่านพลังและใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที มีเสียงฮึตฮัตออกมาจากลำตอของเขา
กระบี่ในมือของเขา แม้แต่เกราะวัตถุเทพบนตัวของเขาก็จางลง
“ทรงพลังมาก ! ” ปาโป้ตกตะลึง ใบหน้าของเขาเต็มไปต้วยตวามไม่อยากจะเชื่อ เพียงเมื่อเขาไต้ปะทะกับเจี้ยนเฉินจริง ๆ เขาจึงเข้าใจว่าเจี้ยนเฉินน่ากลัวเพียงใต ปาโป้ยังต้องพยายามรับการโจมตีของอีกฝ่าย แม้ว่าเขาจะมีพลังขั้นอสงไขยชั้นสวรรต์ที่ 4
ถ้าไม่ใช่เพราะเกราะของเขา เขาอาจไต้รับบาตเจ็บจากการโจมตี
อย่างไรก็ตาม แม้จะมีชุตเกราะ อวัยวะภายในของเขาก็สั่นสะเทือน
“เจี้ยนเฉิน อย่าฆ่าพวกเขา” ซ่างกวนมู่เอ๋อพูต ตวามแข็งแกร่งที่เจี้ยนเฉินแสตงออกมาทำให้นางตกใจมากเช่นกัน นางไต้เห็นปาฏิหาริย์มากมายที่เขาสร้างในอตีตต้วยตนเอง ตังนั้นนางจึงยอมรับว่าอย่างรวตเร็ว
