ใจจนถอยหลังไปหนึ่งก้าว แม้แต่นักชันสูตรที่เฝ้าโรงเก็บศพทุกวันก็ยังตกใจจนมือสั่น มีดคมกริบในมือพลาดแทงเข้าไปที่ขาของศพ
“โอ๊ย… ช่วยด้วยฆ่าคนแล้ว!” ร่างนั้นเจ็บปวดจนกลิ้งหลุนๆ ลงมาจากโต๊ะ นอนกุมขาอยู่บนพื้น
ตอนนี้ทุกคนในห้องโถงต่างตกตะลึง หวังกุ้ยแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง หวังเหล่าสือตายจนตัวแข็งทื่อไปแล้วมิใช่หรือ? ไยถึงฟื้นขึ้นมาได้? เรื่องนี้แย่แน่แล้ว! หวังกุ้ยรู้สึกว่าโลกทั้งใบของเขากำลังพังทลาย
ส่วนเจียงต้าไห่มองคนที่กลิ้งอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าว่างเปล่า เสียงนั้นทำไมถึงเหมือนเจียงเทียนเป่าเช่นนี้? ไม่ใช่หรอก เขาต้องได้ยินผิดไปแน่ๆ จะเป็นเทียนเป่าได้อย่างไร?
“ท่านพ่อ… ท่านพ่อช่วยด้วย มีคนจะฆ่าข้า” จู่ๆ คนที่กลิ้งอยู่บนพื้นก็เห็นเจียงต้าไห่ที่อยู่นอกประตูจึงร้องไห้คร่ำครวญคลานออกไปทางประตู
สมองของเจียงต้าไห่แทบระเบิดออก เสียงนั้นเป็นเสียงของเทียนเป่าจริงๆ แต่เทียนเป่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? หน้าของเทียนเป่าทำไมถึงได้เสียโฉม?
เมื่อคืนก่อนที่เขาจะกลับห้องนอน เขายังคุยกับเทียนเป่าอยู่เลย จะเป็นเทียนเป่าได้อย่างไร?
“เทียน… เทียน… เทียนเป่า?” ในที่สุดเจียงต้าไห่ก็เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ท่านพ่อ… ท่านพ่อ… ข้าเจ็บ ท่านพ่อ… ช่วยข้าด้วย!” ในที่สุดร่างนั้นก็คลานมาถึงข้
