“ข้าไม่คิดเลยว่าจะมีเรื่องอื้อฉาวเกิดขึ้นในลัทธิเต๋าเสียงสวรรค์ของเรา ถือเป็นเรื่องโชคร้ายของเรา มันเป็นความโชคร้ายของเรา….” เติ้งเหวินซิ่นทั้งเจ็บใจและขยะแขยง แม้ว่าทุกอย่างบนยอดเขาเมฆจันทราจะถูกปกคลุมด้วยร่มขนาดใหญ่ แต่พวกเขาก็ยังสามารถมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้ด้วยความแข็งแกร่งของพวกเขาในขั้นบรรพกาล
นี่เป็นความอัปยศอย่างยิ่งต่อลัทธิเต๋าเสียงสวรรค์
ยิ่งกว่านั้น ราชาเทพก็มารวมกันที่นี่มากขึ้น ๆ แม้แต่อาวุโสเพียงไม่กี่คนก็รีบร้อนออกมาจากห้องพูดคุย
เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้คนรู้เรื่องนี้ เติ้งเหวินซิ่นจึงโบกมือของนางและวางค่ายกลปิดกั้นการรับรู้ของทุกคน
“มู่เอ๋อ นี่มันอะไรกัน ? ” เหลียนฉีจ้องมองไปที่ซ่างกวนมู่เอ๋อด้วยสีหน้าที่น่าเกลียดและถามเหมือนกับว่าเขากำลังซักถามนาง เขาแอบให้ยามอมเมากับจุนกง แต่เขาเชื่อว่าแม้ว่าจุนกงจะใช้มันก็แค่เพียงในถ้ำปีศาจและเทวาเท่านั้น เรื่องนี้ไม่ต้องพูดเลย
