พริบตากลุ่มคนจำนวนมากก็มารวมกันข้าง ๆ ตงหลินหยานเซว่ที่ซึ่งดูเหมือนจะเป็นศูนย์กลางความสนใจของผู้คน
“คารวะคุณหนู ! ” ผู้ดูแลและแขกทั้งหมดที่ทางเข้าตระกูลโค้งคำนับให้กับตงหลิน
ตงหลินหยานเซว่ค่อย ๆ กระจายแสงรอบ ๆ ตัวของนาง ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความกระตือรือร้นที่ไม่เปิดเผย ขณะที่นางมองผ่านทุกคนนอกจากนี้ยังมีความกลัวและความกังวลในสายตาของนาง
นางกลัวมากและกังวลมากเช่นกัน ว่านางจะมาเสียเที่ยวและจะไม่ได้พบกับคนที่นางอยากจะเจอ
พูดอีกอย่างคือ อาจมีคนรู้เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นที่ทะเลสาบสะท้อนจันทร์และนางก็ได้คิดผิดเกี่ยวกับมัน
ด้วยความผิดหวัง ตงหลินหยานเซว่ นางไม่ได้เห็นคนที่อยากจะเห็นในฝูงชน
“ขะ-ขะ-เขาจากไปแล้ว ? ” ในเวลานี้ตงหลินหยานเซว่ค่อนข้างมืดหม่น นางรู้สึกว่าหัวใจของนางว่างเปล่า เพราะนางไม่สามารถซ่อนความผิดหวังไว้ได้
“มันหลายปีมาแล้ว คุณหนูหยานเซว่งดงามยิ่งกว่าแต่ก่อน ข้าสงสัยว่าท่านจะยังจำข้าได้หรือไม่ ในฐานะคนรู้จักกันมาก่อน ? ” ในเวลานี้ มีเสียงดังขึ้น
ตงหลินหยานเซว่มองไปที่เสียงนั้นอย่างไม่รู้ตัว มันมาจากชายวัยกลางคนที่สวมชุดขาวที่ดูเหมือนจะมีอายุ 40 เศษ ๆ