ด้วยเหตุนี้ตงหลินหยานเซว่จึงไม่ได้มองไปที่เจี้ยนเฉินอีกครั้ง นางหันกลับไปและหายไปในตระกูลตงหลิน
“คุณหนูหยานเซว่, คุณหนูหยานเซว่…” ด้านหลังของแขกและนายน้อยต่างก็ตะโกนออกมา แต่ตงหลินหยานเซว่ไม่ได้หันกลับมามองเลย นางไม่สนใจพวกเขาโดยสิ้นเชิง
เจี้ยนเฉินยังคงเดินตามสบายเข้าสู่ตระกูลตงหลินอย่างเงียบ ๆ ภายใต้ความอิจฉาและริษยา ยามก็ไม่กล้าหยุดเข้าไปอีกต่อไป
“ขะ-ขะ-เขารู้จักคุณหนูจริง ๆ โอ้ไม่ ไม่นะ….” ผู้ดูแลที่รับหน้าเจี้ยนเฉินตกใจพร้อมกับหน้าซีด ทันทีที่เขาคิดถึงสิ่งที่เขาทำกับเจี้ยนเฉินก่อนหน้านี้ เขารู้สึกว่าโลกรอบ ๆ ตัวของเขาพลิกคว่ำ เขารู้สึกราวกับท้องฟ้ากำลังถล่มลงมา
“นั่นใคร ? ทำไมเขาถึงได้พบคุณหนูหยานเซว่ ในขณะที่ข้าไม่ได้ ? ”
“แปลก ทำไมข้ารู้สึกว่าคุณหนูตงหลินหยานเซว่มาหาเขาด้วยตัวเอง….”
…
การพูดคุยเบา ๆ เกิดขึ้นทันทีที่ทางเข้าตระกูลตงหลินหลังจากเจี้ยนเฉินจากไป ใบหน้าของนายน้อยหลายคนค่อนข้างหมองหม่น
“สืบหาตัวตนของเขา มาดูกันว่าภูมิหลังของเขาเป็นใคร….” หลายคนออกคำสั่งทันที
