สาวใช้หญิงคนนี้ชื่อว่าฉินหาน นางเป็นคนที่อยู่กับตงหลินหยานเซว่มานานที่สุด โดนพื้นฐานแล้วนางเติบโตมาพร้อมกับตงหลินหยานเซว่ ฉินหานปกติแล้วรู้จักตงหลินมากกว่าคนอื่น ๆ ในตระกูลตงหลิน ทันทีที่นางได้ยินคำพูดนี้ นางก็เย้ยหยันว่า “คนรู้จักจากทะเลสาบสะท้อนจันทร์ ? ข้าอยู่กับคุณหนูมาหลายปีแล้ว ถ้าคุณหนูมีคนรู้จักแบบนั้นอยู่จริง ๆ ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไร อาจจะเป็นเพียงคนที่ต้องการใกล้ชิดกับคุณหนู ไม่จำเป็นต้องสนใจคนแบบนั้น ส่งเขากลับไป”
ผู้ดูแลไม่กล้าพูดอะไรอีกต่อหน้าสาวใช้ส่วนตัวของตงหลินหยานเซว่ เขาหันกลับและจากไป
ฉินหานมองดูเวลาก่อนที่จะเข้าไปในลาน นางมาถึงริมทะเลสายด้วยความคุ้นเคย
ทะเลสาบไม่ใหญ่ ประมาณร้อยเมตร มีก้อนหินขนาดใหญ่อยู่ตรงกลางขณะที่ตงหลินหยานเซว่นั่งอยู่ที่นั่น มีชั้นแสงหนาแน่นโอบล้อมนางและกฏแห่งแสงก็ห่อหุ้มนางไว้ เห็นได้ชัดว่านางกำลังบ่มเพาะ
“คุณหนู ได้เวลาแล้ว” ฉินหานยืนอยู่ริมทะเลสาบและตะโกนเรียก ดวงตาทีงดงามของนางเต็มไปด้วยความชื่นชมและมีความเคารพอย่างไม่ปิดบัง
