เดิมตงหลินหยานเซว่เป็นคนสงบ แต่เมื่อนางได้ยินว่า “คนรู้จักจากทะเลสาบสะท้อนจันทร์” นางก็ตัวแข็งทื่อทันที นางหยุดกะทันหันจนเกือบทำให้ฉินหานชนเข้ากับนาง
ตงหลินหยานเซว่หันกลับมาทันทีและจ้องมองไปที่ฉินหานพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงลุกลี้ลุกลน “เมื่อกี้เจ้าพูดว่าอะไรนะ ? เจ้าพูดอะไร ? ”
“คะ-คุณหนู่ เกิดอะไรขึ้น ? ” ฉินหานตกตะลึง เมื่อเห็นท่าทางตอบสนองที่รุนแรงจากตงหลินหยานเซว่ ฉินหานติดตามนางมาหลายปีแล้ว แต่นางไม่เคยเห็นตงหลินหยานเซว่สูญเสียความสงบเลย
“ฉินหาน เจ้าเพิ่งพูดอะไร ? เจ้าพูดอีกครั้งสิ ? ” ตงหลินหยานเซว่พยายามที่จะรักษาความสงบขณะที่นางจับไหล่ของฉินหานไว้แน่น
“คุณหนู ทุกทะ-ทะ-ทุกอย่าง….ปกติ….” ฉินหานรู้สึกกลัวจริง ๆ นางรู้สึกไม่ดีและไม่สบายใจ นางพูดซ้ำขณะพูดเสียงสั่น ๆ
“ทะเลสาบสะท้อนจันทร์….ทะเลสาบสะท้อนจันทร์….” ตงหลินหยานเซว่ย้ำเบา ๆ ตอนนี้นางรู้สึกตื่นเต้นมาก แม้แต่ร่างกายของนางก็สั่นเบา ๆ
ทะเลสาบสะท้อนจันทร์เป็นสถานที่ที่นางพบกับเจี้ยนเฉินเป็นครั้งแรกไม่ใช่หรือ ?
คืนนั้น เมื่อนางได้พบเจี้ยนเฉินที่ทะเลสาบสะท้อนจันทร์ มีเพียง 2 คนเท่านั้นที่รู้ ไม่มีใครอื่น
