“เจี้ยนเฉิน นะ-นี่คือ ? ” ในเวลานี้จื่อหยุนมาถึงด้านหน้าเจี้ยนเฉินเช่นกัน นางจ้องไปที่กล้วยไม้กลืนกินอมตะ ขณะที่นางแสดงท่าทางสนใจ
“มันคือ….มันอาจจะเป็นพืชมหัศจรรย์ที่ข้าเลี้ยงเอาไว้” เจี้ยนเฉินพูด
หลังจากกลืนศพทั้งสองไปแล้ว กล้วยไม้กลืนกินอมตะก็ดูเหมือนจะถึงขีดสุดในแต่ละวันแล้ว มันค่อย ๆ เลื้อยกลับไปที่มือขวาของเจี้ยนเฉินและเข้าไปในแหวนมิติอีกครั้ง
ซากศพขอบเขตตั้งต้นทั้งสองนั้นคือขีดจำกัดของมันอย่างแท้จริง มันจำเป็นต้องย่อย
“ข้ารู้สึกว่ามันแข็งแกร่งมาก แม้ว่ามันจะเป็นแค่ราชาเทพช่วงต้น แต่ข้าก็รู้สึกว่ามันเป็นราชาเทพช่วงกลาง” จื่อหยุนกล่าว
“มันเป็นเรื่องที่ไม่ธรรมดาจริง ๆ หรือว่าข้าไม่ได้ใช้ความพยายามากขนาดนี้เพื่อยกระดับมันขึ้นมา” เจี้ยนเฉินพูด กล้วยไม้กลืนกินอมตะเติบโตเร็วกว่าที่เขาคาดไว้ สิ่งนี้ทำให้เขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
หากมันยังเป็นแบบนี้ต่อไป อีกไม่นานกล้วยไม้กลืนกินอมตะก็จะสามารถช่วยเหลือเขาได้
แน่นอน เขาต้องจัดการเลี้ยงกล้วยไม้กลืนกินอมตะด้วยอาหารให้เพียงพอเสียก่อน
