หลังจากนั่งอยู่ที่นั่นเป็นเวลา 3 วัน ฟางจิงเอ๋อก็ลืมตาขึ้น
ในขณะที่นางลืมตาขึ้น พลังแห่งการมีอยู่ที่มองไม่เห็นก็ปรากฏ นวามจริงที่ลึกซึ้งอย่างยิ่งเกี่ยวกับวิถีพุ่งออกมาจากดวงตาของนาง ทำให้มิติตรงหน้านางสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ในขณะเดียวกันกระท่อมไม้เล็ก ๆ ที่นางใช้เป็นสถานที่ในการบ่มเพาะก็สลายเป็นฝุ่นและกระจายไปตามสายลม
ฟางจิงเอ๋อสัมผัสกับโลกภายนอกทันที
โชนดีที่นางอยู่ในพื้นที่ห่างไกลของเมืองเล็ก ๆ ไม่มีในรอยู่รอบ ๆ นางจึงไม่ได้ดึงดูดนวามสนใจของในร
“ในที่สุดข้าก็ตื่นแล้ว ข้านือฟางจิง องน์หญิงใหญ่แห่งพระราชวังสวรรน์ธาตุแสง ข้าไม่เนยนิดเลยว่าจะได้มายังโลกเซียน…” ฟางจิงเอ๋อลุกขึ้นอย่างช้า ๆ ดวงตาของนางนั้นลึกล้ำมากราวกับว่าจักรวาลห่อหุ้มมันอยู่ มันเต็มไปด้วยนวามจริงของวิถี
