“อย่ากลัวเลย ตราบใดที่ข้าอยู่ที่นี่ ไม่มีใครในเมืองวารีสีชาดที่จะทำร้ายเจ้าได้” เจี้ยนเฉินพูดเบา ๆ
ซูหรานยืนอยู่ด้านหนึ่งและมองดูทุกอย่างคลี่คลาย นางไม่ได้พูดอะไรเลย ในสายตาของนาง การกระทำของเจี้ยนเฉินนั้นไร้จุดหมายอย่างสิ้นเชิง
ใครจะรู้ว่านางบ่มเพาะมากี่ปีแล้วและใครจะรู้ว่ากี่ครั้งแล้วที่นางเคยเห็นเรื่องที่คล้ายกันนี้ นางเคยชินไปแล้วและนางก็ไม่เคยสงสารคนอย่างเจี้ยนเฉิน
ในขณะนี้พลังแห่งการมีอยู่ปรากฏขึ้นจากทิศทางของจวนเจ้าเมือง ทหารหุ้มเกราะกว่าร้อยนายบินผ่านไปมาภายใต้การนำทัพของชายชรา
“ผู้ดูแล นั่นคือเขา เขาเป็นคนที่ทำลายร่างกายของเรา” วิญญาณคนหนึ่งพูดเสียงดังจากข้าง ๆ ชายชรา
แม้จะไม่ได้รับคำสั่งจากชายชรา แต่ทหารที่อยู่ข้างหลังเขาก็ลุกขึ้นมาล้อมเจี้ยนเฉินและหญิงสาว
หญิงสาวรู้สึกประหม่า นางรู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่น
“ไม่ต้องกลัว” เจี้ยนเฉินวางแขนลงบนไหล่ของหญิงสาวเบา ๆ และปลอบโยนนาง
“เจ้าเป็นใคร ? เจ้ากล้าทำร้ายผู้คนของเจ้าเมืองในเมืองวารีสีชาดได้อย่างไร ? ช่างอุกอาจมาก” ชายชราลอยขึ้นไปในอากาศ 3 เมตรและร้องอย่างเย็นชา
