สิ่งที่เกิดขึ้นบนที่ราบประกายดาวครั้งสุดท้ายทำให้เมฆจุดที่น่านับถือเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าเจี้ยนเฉินไม่ใช่คนธรรมดาอย่างที่เขาเห็น
“ผู้อาวุโสแห่งภูผามหานทีเป็นบรรพชนผู้ก่อตั้งสำนักกลืนธาราบนที่ราบวารี” เมฆจุดที่น่านับถือกล่าว
“สำนักกลืนธาราบนที่ราบวารี” เจี้ยนเฉินคำรามขณะที่เขาจดจำชื่อ
หลังจากนั้นเขาถามว่า “เมื่อผู้อาวุโสทำลายม่านพลังซ่อนเร้นสวรรค์ของสายน้ำไหลของผู้อาวุโสแห่งภูผามหานที ท่านบอกว่าท่านจะตัดสัมพันธ์แห่งกรรมระหว่างท่านกับข้า แต่เราไม่รู้จักกันเลย.ข้าขอถามว่ากรรมที่ท่านพูดถึงนี้มาจากไหน ? นั่นเป็นเหตุให้ค่ายกลทางไกลของนิกายเบญจาถูกปิดลงในทันทีหรือไม่ ? ”
เมฆจุดที่น่านับถือพยักหน้า.
เจี้ยนเฉินจ้องเมฆจุดที่น่านับถือสักพัก เขายังคงสงบตลอดเวลาโดยไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ หลังจากนั้นเขาก็ป้องมือให้เมฆจุดที่น่านับถือและกล่าวว่า “ขอบคุณสำหรับข้อมูลเกี่ยวกับผู้อาวุโสแห่งภูผามหานที ข้าขออำลา”
เจี้ยนเฉินหันกลับไป เมฆจุดที่น่านับถือได้สั่งให้ปิดค่ายกลส่งตัวทางไกลทั้งหมดที่เชื่อมต่อกับที่ราบอื่น ทำให้ไคยะต้องตายบนที่ราบประกายดาว กรรมผูกพันนี้คงไม่ถูกตัดขาดง่าย ๆ
