สามารถควบคุมเสียงของตัวเองได้ เสียงที่ทำให้เลือดสูบฉีดดังออกมาจากปากของหลิวเหมยเอ๋อร์ไม่หยุด
ตอนนี้หลี่ลี่อยากจะมีมือเพิ่มขึ้นอีกหลายข้าง ปากหนึ่ง มือสองข้างใช้ไปหมดแล้ว แต่ก็ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้เขาพอใจ มือขวาของหลี่ลี่ละจากความสูงโปร่งของหลิวเหมยเอ๋อร์อย่างไม่เต็มใจ เริ่มปลดเสื้อผ้าของตัวเอง แม้แต่เวลาเพียงเล็กน้อยนี้เขาก็ยังรู้สึกหงุดหงิด และหลิวเหมยเอ๋อร์ช่างเข้าอกเข้าใจจริง ๆ เมื่อเห็นหลี่ลี่งุ่มง่ามไม่สามารถปลดกระดุมเสื้อได้ถึงสองครั้ง แม้จะอยู่ในภาวะอารมณ์พลุ่งพล่าน แต่นางก็ยังยื่นมือทั้งสองข้างออกไปช่วยหลี่ลี่อย่างอ่อนโยน
“ได้ภรรยาเช่นนี้ สามีจะขออะไรอีกเล่า”
เมื่อเห็นหลิวเหมยเอ๋อร์อ่อนโยนเช่นนี้ หลี่ลี่ก็ยิ่งทุ่มเทมากขึ้น ทำให้หลิวเหมยเอ๋อร์ไม่สามารถใช้แรงแม้แต่น้อยได้เลย
และในขณะที่เสื้อผ้าของหลี่ลี่กำลังจะหลุดออกจากร่าง ทันใดนั้น ก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นจากนอกห้อง
“หลี่ลี่หลี่ลี่ออกมาเร็วหลี่ลี่ออกมาเร็ว ๆ ”
เสียงเดียวยังไม่พอ เสียงนั้นยังตะโกนซ้ำ ๆ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
