ชายหนุ่มคนหนึ่งชี้ไปที่ไป๋หยูแล้วแค่นเสียงเย็นชาออกมา
ไป๋หยูยืนอยู่ท่ามกลางผู้คน นางกัดฟันแน่นพร้อมกับสายตาที่มุ่งมั่น
นางได้ยินคำเยาะเย้ยพวกนี้มาหลายครั้งแล้วตลอดหลายปีที่ผ่านมา นางเคยร้องไห้, เศร้าสร้อย, เจ็บปวดและสิ้นหวัง ผลก็คือตอนนี้นางเฉยชากับมันแล้ว
“อะไรกัน ? ไป๋หยู เจ้าคิดว่าเจ้าจะเป็นเจ้าของกระบี่ผู้พิทักษ์ได้รึ ? เจ้าคิดว่าเจ้ามีความสามารถมากพอรึ ? ”
“ไป๋หยู เจ้าเกี่ยวข้องกับสมาชิกของเชื้อสายนักรบวิญญาณ เจ้าคิดว่าท่านจิตวิญญาณวัตถุจะให้เจ้าสืบทอดกระบี่ผู้พิทักษ์รึ ? ”
“ฮ่าฮ่า ไป๋หยู เจ้ากลับกล้าเข้าไปในหอคอยธาตุแสง เจี้ยนเฉินแห่งเชื้อสายนักรบวิญญาณได้ขโมยการสืบทอดขั้นสูงสุดของโถงเซียนธาตุแสงไปภายใต้การเฝ้ามองของท่านจิตวิญญาณวัตถุ และเจ้าก็เกี่ยวข้องกับเจี้ยนเฉิน เจ้าคิดหรือไม่ว่าท่านจิตวิญญาณวัตถุจะฆ่าเจ้าทันทีที่เจ้าเข้าไปในหอคอยธาตุแสง…”
“หือ ? เมื่อเจ้าพูดแบบนั้นออกมา มันก็ฟังดูมีเหตุผลจริง ๆ ทุกคน พวกเจ้าคิดว่าท่านจิตวิญญาณวัตถุจะฆ่าไป๋หยูทันทีที่นางก้าวเท้าเข้าไปในหอคอยธาตุแสงหรือไม่….”
…
เซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงรอบ ๆ พากันส่งเสียงออกมา
ไป๋หยูหน้าซีดเผือด นางกำหมัดแน่นและได้แต่ทนคำ
