างดังขึ้นมาจากห้องโถงที่ว่างเปล่า มันฟังดูเหมือนเสียงชายแก่ที่เต็มไปด้วยพลังงาน
“ขอรับ ! ” แม่ทัพศักดิ์สิทธิ์โค้งให้อย่างสุภาพก่อนจะเดินออกไป
เจี้ยนเฉินกำหอคอยอนัตตาไว้แน่นและยืนอยู่กับที่ เขามองไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่เห็นคนแม้แต่คนเดียว
“เจ้าคือเจี้ยนเฉินที่ท่องไปทั่วโลกด้วยสมบัติของนายท่านหรือ ? ” เสียงแก่ ๆ ดังขึ้นมาอีกครั้งแต่ครั้งนี้มันไม่ได้เลือนรางแบบเดิม มันกลับดังขึ้นมาด้านหลังเจี้ยนเฉิน
เจี้ยนเฉินตกใจ เขารีบหันกลับไปมองและพบกับชายแก่ชุดขาวปรากฏตัวขึ้นด้านหลังเขา
ชายแก่นคนนี้มีผมและหนวดเคราสีขาว สายตาเขาดูมั่นคงราวกับมีพลังของจักรวาล เขาดูเหมือนกับปราชญ์ เขาปรากฏตัวขึ้นมาด้านหลังเจี้ยนเฉินเงียบ ๆ แม้ด้วยความแข็งแกร่งที่เจี้ยนเฉินมีก็ไม่อาจจะรับรู้ตัวตนของชายแก่นี้ได้เลย
เมื่อวิญญาณของเขากวาดผ่านไป เขากลับไม่พออะไร มันราวกับว่าตัวตนของชายแก่นั้นมองเห็นได้ผ่านแค่สายตา การรับรู้อื่น ๆ นั้นไร้ค่า
“หยุดค้นหาได้แล้ว เจ้าอ่อนแอเกินไป มันเป็นไปไม่ได้ที่เจ้าจะรับรู้ได้ถึงตัวตนของข้า เจ้าต้องเป็นอัครสูงสุดก่อนหากต้องการจะทำแบบนั้น” ชายแก่พูดขึ้นมาด้วยท่าทีภูมิใจพร้อมกับลูบหนวดตัวเอง
“ผู้อาวุโส ท่าน
