บทำความเข้าใจมัน เขาก็รู้สึกได้ว่าปราณกระบี่นั้นมีชีวิตและทิ่มแทงวิญญาณของเขาจนทำให้หัวเขาราวกับโดนผ่าออก มันราวกับว่าวิญญาณของเขาจะถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ
“ยังไม่ได้ผล ข้าอาจจะต้องไปถึงขั้นปราชญ์กระบี่เป็นอย่างน้อยเพื่อจะเข้าใจปราณกระบี่นี่ ยังไงซะปราณกระบี่พวกนี้ก็เป็นของที่นิพพานอมตะเที่ยงแท้ทิ้งไว้เอาไว้ซึ่งใช้เพื่อสยบและฆ่าฟัน ปราณทุกอันมีพลังโจมตีที่สูงส่ง มันไม่ได้นุ่มนวลแบบตราประทับที่ใช้ส่งต่อกฎ” เจี้ยนเฉินรู้สึกเสียดายอย่างมาก เขาเพิ่งทะลวงผ่านขึ้นเป็นอมตะกระบี่ไม่นานมานี้ ดังนั้นจึงอีกห่างไกลกว่าที่เขาจะก้าวขึ้นไปเป็นปราชญ์กระบี่ได้
หลังจากนั้นเขาก็ไปที่ชั้น 9 และเก็บหยกชะตาที่นั่น สุดท้ายเขาก็ออกจากหอคอยอนัตตาที่ว่างเปล่าก่อนจะมุ่งหน้าไปที่เขตกลางของที่ราบรุ่งโรจน์ผ่านค่ายกลเคลื่อนย้าย
เขตกลางนี้คือที่ที่พระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิงตั้งอยู่
พระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิงมีสิทธิสูงสุดบนที่ราบรุ่งโรจน์ ไม่มีใครกล้าหาเรื่องพวกเขา ผู้คนต่างก็ถือว่าพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิงนั้นสูงส่งที่สุด
เจี้ยนเฉินได้ไปถึงตรงหน้าพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิงในวันนั้น มองจากไกล ๆ แล้วเขาเห็นโถงสีทองที่ดูคุ้นตา
โถงแห่
