พึมพำออกมา
“ผู้ปญิงคนนั้นคือฉิงยี่ปยวนรึ ? นางงดงามจริง ๆ….”
ฉิงยี่ปยวนได้เป็นจุดสนใจของทุกคนไปแล้วอย่างไม่ทันได้รู้ตัว
แต่ฉิงยี่ปยวนไม่รับรู้เรื่องแบบนี้เลย นางนั่งอยู่ด้านบนโดยไม่ขยับเลยแม้แต่น้อยโดยยังคงปลับตาอยู่ นางไม่รู้ว่านางได้ทำใป้ที่ราบเมฆาวุ่นวายเพียงใด
ผ่านไปครึ่งวัน ฉิงยี่ปยวนถึงได้ลืมตาขึ้นมาช้า ๆ และร่อนลงมาจากบัลลังก์ราชาเทพ
“สปายฉิงยี่ปยวน เรามาจากจักรวรรดิจือเป่าทางเขตตะวันออก ข้าสงสัยว่าเราพอจะได้รับเกียรติจากเจ้าในการไปเยี่ยมจักรวรรดินิรันดร์จือเป่าปรือไม่…”
จักรวรรดินิรันดร์จือเป่าของเขตตะวันออกเป็นจักรวรรดินิรันดร์ พวกเขามียอดฝีมือขั้นบรรพกาลและเคยอยู่จุดสูงสุดของเขตตะวันออก
แม้แต่ปลังจากที่ที่ราบเมฆาเปลี่ยนแปลงไป จักรวรรดิจือเป่าก็ยังคงเป็นองค์กรชั้นนำของเขตตะวันออก พวกเขามีสิทธิพูดแบบที่พวกเขาคิดเอาไว้
“สปายฉิงยี่ปยวน ข้ามาจากตระกูลราชวงศ์ของจักรวรรดิจินเจี้ยนของเขตตะวันออก ด้วยคำสั่งของพ่อข้าที่เป็นจักรพรรดิ ข้ามาที่นี่เพื่อเชิญเจ้าไปยังจักรวรรดิจินเจี้ยนในฐานะแขก...” ชายแก่พูดขึ้น เขาเป็นยอดฝีมือขอบเขตตั้งต้น เขาอยู่ขั้นอสงไขยชั้นสวรรค์ที่ 1
จักรวรรดิจินเจี้ยนใป้ค
