ไปแล้ว” เจี้ยนเฉินพูดขึ้นด้วยท่าทีสลด
“อะไรนะ ? ไคยะตายแล้วรึ ? ” ฉิงยี่หยวนแปลกใจ แม้ว่านางจะไม่ได้สนิทกับไคยะมากนัก แต่ยังไงซะพวกนางก็มาจากที่เดียวกัน
“ฉิงยี่หยวน เจ้าควรไปได้แล้ว อย่าอยู่ที่นี่ต่อ คนที่ฆ่าไคยะคืออัครสูงสุด เขาจะมาที่นี่ในไม่ช้า หากเจ้าไม่ไปตอนนี้ มันจะสายเกินไป ข้าคิดจะสู้กับเขาเพื่อแก้แค้นให้กับไคยะ” เจี้ยนเฉินพูดขึ้น
“ไม่ เป็นไปไม่ได้ที่เจ้าจะเป็นคู่มือของอัครสูงสุด เจ้าต้องไปกับข้า เจ้าไม่อาจทำอะไรโง่ ๆ ได้” ฉิงยี่หยวน หงุดหงิดขึ้นมาเมื่อนางเห็นว่าเจี้ยนเฉินพร้อมที่จะตาย นางรีบเข้าไปถึงเขาเพื่อที่จะบังคับให้เขาไปกับนางด้วย แต่กลับมีเจตจำนงกระบี่แผ่ออกมาจากเจี้ยนเฉิน กันไม่ให้นางเข้าใกล้เขา
“ข้าอาจจะไม่ตาย แต่หากเจ้าไม่ไปตอนนี้ เจ้าอาจจะไม่มีทางออกไปจากที่นี่ได้ อย่ากังวลเรื่องข้า ข้ารู้ว่าข้าต้องทำอะไร ไปที่ตระกูลเทียนหยวน มันอาจจะมีคนที่นั่นซึ่งต้องการการปกป้องจากเจ้า….”
หลังจากที่พยายามกล่อมแล้วสุดท้าย ฉิงหยี่หยวนก็ต้องสลัดความหงุดหงิดที่มีทั้งหมด นางรับเหรียญผลึกห้าสีจากเจี้ยนเฉินและเริ่มมองหาค่ายกลเคลื่อนย้ายภายนอกที่ใกล้ที่สุดเพื่อไปยังที่ราบเมฆา
