่อนจะจูบไปที่แก้มของเจี้ยนเฉิน
“ฮึ่ม พวกเจ้ากำลังตายแต่ยังมีอารมณ์มาพลอดรักกันอีกรึ ? เจ้าคิดว่าเจ้าจะมีโอกาสหนีไปได้รึ ? ” ผู้อาวุโสภูผามหานทีฮึดฮัดออกมาอย่างเย็นชา พลังอันน่ากลัวของเขาได้บดขยี้มิติที่นั่นทิ้งทำให้รอยแตกนั้นลดขนาดลง เจี้ยนเฉินรู้สึกได้ว่าเขาไม่อาจจะเคลื่อนไหวได้
แต่ไคยะไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ นางสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างใจต้องการในมิติแช่แข็งแห่งนี้ นางใช้กฎแห่งการสร้างสรรค์, การทำลายและไฟพร้อมกันเพื่อปัดเจี้ยนเฉินที่ไม่อาจเคลื่อนไหวได้ให้กระเด็นเข้าไปในรอยแตกมิติ
“ไคยะ ! ” สีหน้าของ เจี้ยนเฉินเปลี่ยนไปทันที เขาได้ตะโกนออกมา
ไคยะมองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยรอยยิ้ม นางเหมือนจะสบายใจโดยไม่มีท่าทีจะกลัวความตายที่ใกล้เข้ามาเลยแม้แต่น้อย
หลังจากนั้นนางก็มองไปที่ผู้อาวุโสภูผามหานทีด้วยท่าทีเฉยเมย
ทันใดนั้นแสงสีฟ้าก็ห่อหุ้มตัวไคยะเอาไว้ แสงสีฟ้านี้อัดแน่นขึ้นมาจากวิถีของผู้อาวุโสภูผามหานที มันคือพลังแห่งกฎที่มีความแข็งแกร่งที่น่าเหลือเชื่อ ร่างของไคยะเริ่มสลายไปด้วยความเร็วที่เห็นด้วยตาเปล่าจนสุดท้ายไม่เหลืออะไรทิ้งไว้
“ไม่ ไคยะ ! ” เจี้ยนเฉิน ตะโกนออกมาด้วยความหงุดหงิด ตาของเขาแดงก่ำ เข
