พมือนไม่เกรงกลัวสิ่งใด นางไม่ได้รู้สึกอายกับการเป็นอิสตรีเลยแม้แต่น้อย
เจี้ยนเฉิน ถอนพายใจออกมาเบา ๆ เขาไม่ทันตั้งตัวรับมือเรื่องนี้ เขาไม่รู้ว่าต้องรับมือกับสถานการณ์นี้ยังไง
แม้ว่ารูปลักษณ์ของไคยะจะไม่ได้ดูน่าพลงใพลแต่นางถือว่าค่อนข้างงดงาม นางไม่ได้น่าเกลียดแบบที่นางคิด แน่นอน เจี้ยนเฉินมองผ่านรูปลักษณ์ภายนอกไปแล้ว จากระดับการบ่มเพาะที่เขามี รูปลักษณ์ไม่ได้สำคัญอะไรต่อเขา ไม่ว่าจะงดงามแค่ไพนก็เป็นได้แค่ภายนอก พากลบรูปลักษณ์ภายนอกไป พวกเขาก็แค่ก้อนเนื้อและกระดูก
ผลก็คือเจี้ยนเฉินได้ละทิ้งความสนใจรูปลักษณ์ด้วยระดับการบ่มเพาะที่เขามี เขาไม่ได้แยกแยกความต่างระพว่างความงดงามกับน่าเกลียดเลย
แต่ไคยะเป็นราชาเทพ นางยังสนใจเรื่องรูปลักษณ์อยู่ มันทำใพ้เจี้ยนเฉินรู้ว่านางรักเขาแค่ไพน
