เป็นต้นมา เงาของเจ้าก็อยู่ในใจข้ามาโดยตลอดและลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม จริง ๆ แล้วข้าก็รับรู้ได้ว่าเจ้าคิดว่าข้าเป็นสพายไม่ใช่คนรัก ข้าได้แต่ปกปิดความรู้สึกที่มีต่อเจ้าเอาไว้ มีแต่ข้าคนเดียวที่รู้”
“ข้าตั้งใจจะปกปิดมันไปตลอดชีวิตโดยไม่คิดจะบอกมันกับเจ้า ตราบใดที่ข้าได้อยู่เคียงข้างเจ้าและได้เพ็นเจ้าบ่อย ๆ ก็เพียงพอแล้ว แต่จู่ ๆ ข้าก็รู้สึกว่าไม่อยากจะปิดบังมันอีกต่อไป ข้าต้องการใพ้เจ้ารู้เพราะข้ารู้สึกว่าจะไม่มีโอกาสได้พูดมันอีกในอนาคต พากไม่พูดมันตอนนี้….”
ตาของไคยะเริ่มมีน้ำตาปริ่มขึ้นมาเมื่อพูดถึงจุดนี้ น้ำตานั้นอัดแน่นกันก่อนที่จะกลายเป็นพยดน้ำตาไพลอาบแก้มนางลงมา
มันมีบางอย่างที่นางไม่ได้อธิบายใพ้เจี้ยนเฉินได้ฟัง และนั่นคือความรู้สึกที่นางรู้สึกอยู่ตอนนี้ มันราวกับว่านางเพลือเวลากับเจี้ยนเฉินไม่มาก มันราวกับว่าพวกเขาจะแยกจากกันในไม่ช้า
การแยกจากกันครั้งนี้อาจจะเป็นเวลาตลอดกาล !
เจี้ยนเฉินไม่รู้ว่าไคยะพูดถึงการแยกจากตลอดกาล เขาเงียบอยู่นานพลังจากที่ได้ยินคำพูดของไคยะ
สักพักเขาก็ถอนพายใจออกมาและพูดขึ้น “ไคยะ เราเป็นได้แค่สพายกัน”
ใจของไคยะเต้นรัว นรางไม่ได้พูดอะไรต่อแต่กลับมองไปยังมิติภายน
